“The universe is a void
in which there is a dreamhole
The dream disappears
the hole closes.”

— Allen Ginsberg‘un Laughing Gas adli siirinden..

—

Resim: Rutu Modan

Venezia, Shepard Fairey, Vogalonga

Havalarin isinmasiyla birlikte gorunmez kentteki etkinlikler de hiz kazaniyor. Misal bu onumuzdeki hafta Venedik Bianeli kapsaminda iki yilda bir gerceklesen Sanat Festivali basliyormus; eserleri sergilenecek sanatcilar arasinda Miranda July‘in da yer aliyormus..

Bu gectigimiz haftasonu benzer bir kulturel aktiviteye zamanimi ayirdim. Soyle ki Obama’ya destek icin hazirladigi Hope posteri ile tum dunyada taninir bir sanatci haline gelen Shepard Fairey, Venedik’deki restorasyon calismalarina kaynak elde etmek icin ozel bir davet ile Venedik’e gelmisti. Fairey’in Cumartesi gunu San Marco’da yapacagi gosteriyi meydanin kalabalikligindan dolayi es gecip Pazar gunku, gorece cok daha az turistin yolu ustunde yer alan Santa Margherita’daki sovunu izlemeyi tercih ettim. Ben vardigimda coktan devasa bir canvas uzerinde calismaya baslamislardi ve bitirmeleri yaklasik 1.5-2 saati buldu. Cektigim bir kac fotografi asagiya ilistiriyorum. Ozellikle ikinci siradaki fotograf cok hosuma gitti. Sonucta boyle bir performansi canli izlemek ilginc bir deneyim oldu benim icin. Gosteri sonrasi beles dagittiklari sticker’lardan kendi payima duseni Fairey’i imzalatmayi da basardim bu arada. Keske Fairey’in Bant dergisi icin hazirladigi Ataturk calismasi da yanimda olsaydi, onu da imzalatsaydim. Daha bir anlamli olurdu..

Pazar gunu Venedik’te bu kulturel etkinligin disinda bir de Vogalonda denen geleneksel bot yarisi yapiliyordu. Asagidaki iki fotografi da Akademi Koprusu’nun oradan cektim. Ben tam da koprunun yakinindan gecerken botlar da koprunun altindan gecmekteydiler..

Buyumek omur boyu suren bir istir. Bir gun gercekten kendin olmaya basladigini hissettiginde, kim bilir nerede, ne durumda ve kac yasindasindir?
—Cok Uzaklarda Bir Yaz, Mehmet Acar

—

Fotograf: Gregory Crewdson

Or maybe memories are like karaoke—where you realize up on the stage, with all those lyrics scrawling across the screen’s bottom, and with everybody clapping at you, that you didn’t know even half the lyrics to your all-time favorite song. Only afterwards, when someone else is up on stage humiliating themselves amid the clapping and laughing, do you realize that what you liked most about your favorite song was precisely your ignorance of its full meaning—and you read more into it than maybe existed in the first place. I think it’s better to not know the lyrics to your life.

—p. 85, The Gum Thief (Douglas Coupland)

photo: A scene from Lost in Translation

—

SATICI

Gecen aksam kanepeye uzanmis, elimde bir kitap, gunun yorgunlugunu atmaya calisiyordum ki o sakin sessizligi kapi zilinin calmasi bozdu. Istemeye istemeye ayaklanip kapiyi actim. Karsimda bir sey satmak icin kapi kapi dolastigi her halinden belli olan bir genc duruyordu. ’Iyi gunler efendim, ben ruya satiyorum!’, dedi ve hemen pesinden ‘Buyrun, katalogumuzu inceleyin.’ diyerek elime kalinca bir klasoru tutusturdu. Bos bulunmustum.. Katalogu incelemeden ‘Yok, ruya istemem ama bir hayalin varsa ona bakabilirim.’, diyerek katalogu geri uzattim. Bu sefer de o ‘Yok..’ diye cevap verdikten sonra tam karsi ataga gececekti ki ‘Tamam, kalsin o zaman, size iyi aksamlar.’ diyerek kapiyi yavassa yuzune kapattim. O anda saticinin yuzunde beliren pes etmis ifadeyi incelerken aslinda biliyordum ki ruya saticilarinin hayallerle isleri olmaz. Bu onlari en kisa yoldan basimdan defetmek icin buldugum bir taktiktir..

http://twitter.com/aykuterdem
Birkac aydir bir yorgunluk var uzerimde; 11 yildan sonra Ankara’ya, ODTU’ye ve arkadaslara veda etmek, diline yabancisi oldugun bir ulkeye yerlesmek, orada yeni bir duzen, yeni arkadasliklar kurmak, vs.. Neyse diyecegim odur ki bu gecen surede burayi kisisel onceliklerimden dolayi boslamak zorunda kaldim. Bu kadar uzun sure ara verince de simdi icimden tekrar baslamak gelmiyor. Bunu bir nebze kirmak icin gecen gun kardesimi de kandirip bir twitter hesabi actim, bundan sonra orada yazacagim. Bakalim sadece 140 harfle sinirli bir dunyada neler anlatabilecegim ben de merak ediyorum. Takip etmek isteyen olursa bundan sonra twitter’dayim, oraya da beklerim :)